LOMBARD

LOMBARD

Myślałem o Tobie nieustannie

O tysiąc mil na południe, tam gdzie Włochy

położyły udo przy Francji, w tej przyciemnionej strefie.

(Seamus Heaney)

Przedmioty, których matek poszukiwać próżno

w muzeach ze szklanymi inkubatorami,

błyskają w tekturowym zawiniątkach. Ślepe

komórki - dajmy na to z siódmego (przed)miotu,

miewają tylko łączność z ułożonym światem

blatu, na którym zegar jest zimnym ratuszem,

retuszem. Rzędy półek wylizują księżyc.

Laptopy nie sięgają do wtyczek w foliowej

bieliźnie - ładowarek. Pierścionki, z którymi

zerwały palce (odtąd same są jak palec)

zaręczam, że się sobie nie będą zaręczać.

Po trosze mamy w sobie coś z zimnych lombardów

układających pieśni, bo kamień miksuje

witrynę, pełzną scratche ku zakłopotaniu,

gdy o zachodzie słońce palącym się bębnem,

horyzont – bladym smyczkiem, więc grają na nerwach.

Na dyskach twardych zresztą snują się pornole,

po zmroku się odbywa nieruchoma schadzka,

dlatego napalone spadające gwiazdy

spalają się wysoko w atmosferze, zresztą

ciała niebieskie mają przepastne darkroomy,

szeroką grawitację do tańczenia, liczne

dyskotekowe kule z plazmy, do burdeli

nie wpuści się ich. Parsek parska albo stęka

jęzorem oplutego dystansu, dyndają

komety. Zamarzają wiersze polecenia

w nas samych, giną giny, zwykle na życzenie.

Czy waga się zdobędzie na ciężar odwagi,

telewizory znajdą własnych przewodników,

nie kończąc na pilotach, lotach pi przez cyfry?

Antyczne wazy wsiądą w przeciągi do tchnienia,

gdy buty postradały zerwane podróże,

podróże w pień wycięte postradały buty,
a co, podeszwa sama nie będzie manowcem?

Zwinięte mapy skrytym, nieodwzajemnionym

całowaniem moreny, fallicznych poziomic.

Pierdoły - wykopano je ze strychów, strachu,
by do nich wrzucić smugi broczącego żużlu

różowym zmierzchem, dotyk zamieniony w przepaść,
wstążeczki, czułe sprzęty i alarm bez mety

zastygły i odeszły w podanym pokoju 

o jasno ustalonym metrażu w papierach

i w ciemno ustalonym prawie do uśmierceń.