Piosenka o świetle bez ciemności, ciemności bez światła

1.

światło podobne jest do wspólnej wieży

pulsary przysiadają na skroniach muzyką

coś szepczą ale ucho zasłaniamy światem

w krwiobiegu pozostają dawno puste gniazda 

otworzę ciemną skórę od nocy bez klamki

i będę szukał śladów rozlanego mleka

gotowanego w garnku tej plamy dzieciństwa

nie startej jeszcze ciepłej nawet nie wiadomo

przez kogo lub co można poczuć na ulicy

że sama mgła jest portem domem albo gniazdem

podróże dobijają się do aut i butów

wsiąkają ale ścieżek nie nosi się z sobą

leniwe światło topi wszystko nieustannie

na końcu wykiełkuje ciemność z pustych domów

liżąc szyby podliże się do ciał niebieskich

przebije się i zacznie gryźć wszystko w kosmosie

2.

o zmroku blade ciała lampionów kołyszą

daleki wschód poranek będzie za godzinę

a paszcze restauracji połykają głodnych

turystów żyrandole w domach się kołyszą

do snu nie zasypiają smugi na krużganku

czuwając by dom nie mógł pomieszać się z światem

a gdyby tak połączyć z sobą wszystkie domy

noc jest samotnym kiełkiem gaszonym przez dotyk

nie szuka odpoczynku w fotonach podpory

łzy odfruwając w niebo stają się szczęśliwe

dlatego lepiej pognieść chusteczkę nie złamać

łzom skrzydeł światło razi ale nie jest błędem 

gdy rany się otworzą jak pusty bagażnik

wiersze

Początek

Wypełnialiśmy się snami. Po drugiej stronie matryc nie jestem pikselem,
wbrew oczekiwaniom wolę nosić zapalniczkę
niż myśleć o spalonym na boisku w Rzymie
śliniącym się mgłą - łączy ze sobą relikty,
po których tylko pamięć została pożarem,
czy o krzesaniu ognia przez neandertalczyków.

Ze światłem dnia nie dzieje się nic szczególnego,
nie stanie się czymś więcej nadto czym przyświeca.
Kolory nie nabiorą rumieńców i na nic,
kolory nie nabiorą się same na ciemność.
Ktoś szedł z pięciolitrową butelką z dyskontu.

Gdy siedzę przy laptopie, nie zamykam okien
wyskakujących, wolę minimalizować
upadki. Kiedyś pojmę, że tak być musiało,
nie jestem elektronem lub dzieckiem z Etiopii.